فراموشي

چرا از ياد رفته اند ياد ها

ياري دوستان و رفيقان مهر را

زيبايي عشق و مهرباني دل

فراموش شد فراموشي

ياد ماند نفرت ديوارها

شهر ايمان بدون دروازه همدلي

کوچک خواندن بعضي بزرگ ها

چرا روح را با سنگ

جسم را با فرياد مي صدائيد

چرا او را اين و اين را ايشان

کمک را بي تو من را به ما

مي ستايند و مي خندند

راستي تو مي گفتي چرا منم

کاشکي تورا ما مي توانستم

دستم با قلبم روحت با وجودم

کاشکي که بودي

کنارت را کنارم

ناگهان دل تنگ شد آواره شد

نفس و روحي نمانده ست دگر

جان و اميدي نمانده ست دگر

همه چيز تيره و تار است کنون

قلب من خاموش و سرد است کنون

هيزم قلبم تهي تر از تهي

آتش قلبم يخبنداني عميق

رو به زوال است کنون اين دل من

سر من پر ز جنون است کنون

ريسماني جز ريسمان حق نبود

تا گرفتم و بالا رفتم از آن تند وتند

ديگرم جاي نمانده در بدن

روح کنون قصد جدايي مي کند

اين تن خاکي رها تر از رها

ترک و ترک و پر ز خالي مي کند